علمی است که به ارزیابی، تشخیص و درمان انواع اختلالات گفتاری میپردازد. اختلالات گفتاری شامل لکنت، اختلالات تولید(اختلال در تلفظ صداها)، اختلالات صوتی، تاخیر در رشد گفتار و زبان، اختلالات گفتاری ناشی از فلج مغزی، کم شنوایی، سکته های مغزی و ... می باشد.

گفتاردرمانی یکی از رشته های علوم پزشکی در شاخه توانبخشی است که به مطالعه جنبه های مختلف گفتار و زبان و تشخیص و درمان اختلالات مربوط بدان میپردازد. گفتاردرمانی به عنوان ترکیبی از دانش و هنر، از مجموعه گسترده ای از علوم انسانی و تجربی بهره میگیرد و کسب مهارت در آن مستلزم فراگیری مباحث پایه از جمله نوروآناتومی و فیزیولو‌ی مکانیسم گفتار، زبان شناسی و آوا شناسی، روانشناسی و روانپزشکی و نیز مباحث تخصصی بیماری شناسی، ارزیابی و درمان اختلالات گفتار و زبان است.

آسیب شناس گفتار و زبان باید در آغاز از ماهیت گفتار و زبان و رشد طبیعی آن آگاه گشته و سپس با انواع اختلالات مربوط به آن آشنا شود و نحوه ارزیابی و درمان انها را فرابگیرد. در یک عبارت کوتاه می توان گفت هرگاه یا شیوه صحبت کردن گوینده بیش از محتوای سخن او، توجه شنونده را به خود جلب کند و یا محتوای کلام دچار نابسامانی شود وی مشکوک به نوعی اختلال گفتاری یا زبانی است. آسیب های گفتار و زبان متنوع بوده و از کودکی تا بزرگسالی مشاهده می شود از میان آنها می توان به لکنت، اختلالات تلفظی، اختلالات گفتار و زبان کودکان دارای مشکل یادگیری زبان و کودکان کم شنوا، عقب مانده ذهنی، بیماران سکته مغزی، اختلالات گفتاری ناشی از فقدان حنجره و آسیب های آن اشاره نمود.

نقش آسیب شناس گفتار و زبان در مرحله اول پیشگیری از بروز اینگونه اختلالات از طریق آموزش های انفرادی و گروهی است و در مراحل بعدی، وظیفه او ارزیابی و تشخیص اختلال های گفتار و زبان و تلاش در درمان و اصلاح و جلوگیری ازشدت آنها می باشد.